man met gewicht in handen

Zo leer je een nieuwe gewoonte vast te houden

Zwemmen leer je door te zwemmen, fietsen door te fietsen en lopen door te lopen, klinkt logisch toch? Laten we dit eens proberen met wat anders. Daadkrachtig zijn leer je door daadkracht te tonen, een doorzetter zijn leer je door, door te zetten, een groepsspreker zijn leer je door voor groepen te spreken. Is dat echt zo simpel? Ja, dat is zo simpel, maar zeker niet makkelijk. Een nieuwe gewoonte ontstaat niet vanzelf.

 

Vroeger als kind gingen mijn ouders, mijn broer, mijn zus en ik ieder jaar op vakantie naar Duitsland. We stonden daar op een camping in de Eiffel, een mooi gebied met veel natuur, wandelroutes, beekjes en bossen. Als kind speelde ik in deze bossen, bouwde hutten, maakte stroomversnellingen in de beekjes en deed dat dag in dag uit, al was het maar een halfuurtje.

Een nieuwe gewoonte

Ieder jaar als we daar tijdens de zomervakantie kwamen, leefde opnieuw de vraag ‘zou het in de bossen nog net zo zijn als vorig jaar?’. Met een beetje logisch nadenken wist ik het antwoord al; natuurlijk niet. De bossen groeien door, de wind waait er doorheen, de stroming neemt de stenen mee, wandelaars lopen door de bedoelde paden en door de seizoenen heen verandert het bos met zijn beekjes, beetje bij beetje.

 

Ieder jaar, 4 weken lang, creëerde ik de paden, de beekjes, het bos, zoals ik wilde dat het eruit zag. Door te sjouwen, stenen te verleggen, van stenen af te glijden, te vallen en weer op te staan. Ik ben zelfs een keer in een wespennest gaan staan. Maar aan het einde van die vakantie, als ik voor de overige 48 weken thuis was, groeide het bos weer terug, weer dicht en vervaagde langzaam het werk dat ik in 4 weken had gedaan.

De kunst: vallen, maar vooral weer opstaan

Buiten dat dit een mooi verhaal is uit mijn kindertijd, kan je hier ook nog wat uithalen. Stel je namelijk eens het volgende voor: bij het creëren van een nieuwe gewoonte of vaardigheid, heb je ook een eindplaatje in je hoofd. Een eindplaatje waar, net zoals in het bos, werk voor nodig is; moeite doen, nee zeggen, incasseren, doorpakken, vallen en weer opstaan.

Het wordt makkelijker

Net zoals in het bos is een nieuwe gewoonte of vaardigheid leren niet iets wat je 4 weken kunt doen en dan ben je klaar. Dan zal het weer langzaam terug groeien. Wat ik je wel kan beloven is dat het makkelijker wordt. Paden die je dag in dag uit bewandelt, zullen op een gegeven moment niet meer dicht groeien. Die worden dan verhard.

 

Een pad bewandelen doe je sowieso, maar bedenk voor jezelf eens goed; Welke laat je langzaam dichtgroeien en welke paden zou je eigenlijk eens vrij moeten maken?

 

Deze blogs vind je misschien ook interessant:

 

Over de auteur, Guus van Diest:

Guus van Diest

Guus is eigenaar van The Power Community Sint-Oedenrode.
Ook Guus heeft als vele personen een enorme weg afgelegd en had te kampen met overgewicht. Na een periode van trainen en gezonder leven nam hij de verantwoordelijkheid voor zijn Body, -30kg was het gevolg en een passie voor sport en voeding was ontstaan.

Dit ging hand in hand met zijn werk in de jeugdzorg. Hij werkte hier met kinderen/jongeren met gedragsproblematiek en deze jongeren hielden hem elke dag een spiegel voor zonder filter. Hij leerde zien dat hijzelf verantwoordelijk was voor zijn reacties, interpretaties, houding en omgeving. Het feit is; deze verantwoordelijkheid leerde hij zien, maar dat betekent niet dat hij de verantwoordelijkheid toen pas had.

De passie voor gedrag en hoe dit in elkaar steekt is ontstaan, en deze gaat hand in hand, met de passie voor sport en voeding, waardoor hij nu mensen kan coachen op de kern, waar het om draait en helpt om verantwoordelijkheid te nemen.

Dit bericht delen


Terug naar overzicht

Deze website gebruikt cookies om je de beste ervaring te geven. Klik op accepteren voor de beste gebruikservaring.